Home
David Mulder turfde precies een jaar lang – 2011 van begin tot eind – al zijn dagelijkse handelingen en omstandigheden. De bulk aan data die al dat turven heeft opgeleverd, vertaalt hij in een tentoonstelling met een grote hoeveelheid grafieken en diagrammen. Kille weergaven van kille cijfers, waar niettemin de tekenen van een warmbloedig mensenleven doorheen schemeren.
Turf is een reactie op de behoefte van de mens zich te profileren - om de wereld te laten weten hoe hij zijn leven leidt. Filmploegen van real life soaps leggen de minst legendarische dagbestedingen van hun hoofdpersonen vast. Via social media als Twitter en Facebook delen miljoenen mensen hun zielenroerselen, hun vakantiefoto’s en hun alledaagse beslommeringen met iedereen die zich er maar voor interesseert. Met je stemmingsbericht kun je elk moment van de dag kenbaar maken hoe het met je welbevinden gesteld is.
De associatie met de gevangene die de dagen turft op de muur van zijn cel, dringt zich op. En misschien zijn we ook wel gevangen genomen door de drang om de wereld op de hoogte te stellen van alles wat we meemaken. We markeren de dagen met het vertellen over onze wederwaardigheden. Aftellen tot de dood, in de hoop dat het uiteindelijk niet onopgemerkt gebleven zal zijn.
Turf is een uitvergroting van die tendens. Het is een poging om de bezoeker aan het wankelen te brengen, met humor, vervreemding en een overload aan informatie. Turf is een zintuiglijke totaalervaring. Het is de verwarrende gewaarwording ondergedompeld te worden in het leven van een onbekende.
David: ‘Turf gaat, wat mij betreft, voor een groot deel over persoonlijkheid. Volgens mij bestaat persoonlijkheid volledig uit wat anderen van je vinden. Of misschien wat je wilt dat ze van je vinden. Het is onze levenstaak om tot in den treuren ons gezelschap te manipuleren in hoe ze ons zien. We zijn full time spin doctors. Met als moedeloos makende complicatie dat je bezig bent iets te modelleren waar je eigenlijk bijzonder weinig invloed op hebt. De ander is uiteindelijk degene die zich een indruk vormt van jouw vermoeienissen om goed voor de dag te komen.’
In het pre-social media tijdperk was de moeite die we deden net zo groot als nu, maar kostte het minder tijd. Immers, een indruk achterlaten op anderen, was iets dat je deed terwijl je bezig was met je dagelijkse bezigheden. ‘Eten moet je toch,’ is een uitspraak die uit die tijd stamt. Nu internet bestaat, is het werken aan je persoonlijkheid ontwikkeld tot een separate bezigheid. Een extra baan in een parallel universum, waarbij je non stop bent ingedeeld in de bereikbare dienst.
Turf probeert de vinger op de zere plek te leggen door het exhibitionisme tot in het extreme door te voeren. Door daar een absurde hoeveelheid inspanning en tijd aan te spenderen, wil David Mulder de vraag opwerpen: welke moeite getroost jij je om het gewenste beeld van jezelf uit de verf te laten komen? Hoe ver ben jij bereid te gaan?
